Zastava film – simbol srpske vojne kinematografije

Prvi nastavni, edukativni film, Obuka u bacanju ručnih bombi, režira Čoči Mikijeli (1948). Ubrzo zatim u Zastavu dolazi sve veći broj filmskih stvaralaca, od kojih će mnogi postati značajna imena jugoslovenskog filma. U periodu između 1950. i 1960. godine, Zastava film postaje najveći proizvođač kratkometražnih filmova u zemlji.

Period između 1960. i 1980. godine, zlatno je doba Zastava filma. Samo tokom 1973. godine osvojeno je 17 nagrada i priznanja. Najviše ih je pripalo Predragu Goluboviću, koji je trilogijom kratkih igranih filmova Smrt paora Đurice, Biografija Jožefa Šulca i Tišine, Zastava film uvrstio u sam vrh jugoslovenske i svetske kinematografije. To dokazuje i nominacija za Oskara, 1972. godine, za film Tišine.

Krajem osamdesetih godina Zastava film se modernizuje uvodeći pored filmskog i kompletan sistem video-produkcije. Period od 1991. do 2000. godine je najteži period postojanja i rada Zastava filma. Hiljade sati dokumentarnog materijala iz sukoba sa prostora SFR Jugoslavije zabeležile su ekipe Zastava filma. Veliki broj stvaralaca ove filmske kuće dobili su više od 100 nagrada na domaćim i međunarodnim filmskim festivalima od kojih su najvrednija tri zlatna i jedno „Srebrno sunce”, popularno nazvani „Vojni Oskar” sa festivala vojnog filma u Versaju, a zatim i u Oberhauzenu, Londonu, Veneciji, Moskvi, Berlinu. Na Beogradskom festivalu dokumentarnog i kratkometražnog filma Zastava film je učesnik od njegovog osnivanja. Prva nagrada je osvojena 1961. godine za film Poruke, reditelja Stjepana Zaninovića. Zaključno sa 2002. godinom kada je dobila Gran-pri za film Voz, reditelja Gorana Kostića.

Bogatim produkcionim i umetničkim opusom Zastava film se svrstava, među najvažnije institucije jugoslovenske i srpske kinematografije.

Autor: Dragan Stanojković