Kreativni distrikt: Miloš Sofrenović

Rođen je u Beogradu, u braku engleskinje Šile Dilon Gaj i Radoslava Sofrenovića. Mlađi je brat naše glumice Ane Sofrenović. Studirao je književnost, formirao se na Bitefu, Festu, filmovima u Jugoslovenskoj kinoteci. Prijavio se i prošao audiciju za plesnu predstavu Proces koju je inspirisana istoimenom Kafkinim delom radila Sonja Vukićević. Tako je sve počelo.

Miloš Sofrenović

1999. godine, sa početkom bombardovanja Beograda odlazi kod rođaka u London, polaže prijemni i primaju ga na prestižnu Laban akademiju, tako počinje priprema za njegovu karijeru.

Usavršava se najpre kao plesač u brojnim plesnim trupama, kod poznatih pedagoga kao što su Suzana Linke, Džonatan Barouz, saradnica Pine Bauš Kristina Kono,Vera Montero, Ko Mirobuši, Vim Vandekejbus, Akram Kan... U Antverpenu, u trupi Mess, sa članovima Kraljevskog baleta u Londonu, Flamanskog kraljevskog baleta, baleta se Novog Zelanda igra jednu od glavnih uloga u plesnoj predstavi Crni labud.

Miloš Sofrenović i Olivera Milošević

Bio je saradnik je Marine Abramović za njenu realizaciju Bolera u Pariskoj operi. Njegovi angažmani su izvođački radovi u Pina Bausch Tanzteatru, Holandskom plesnom Teatru, i autorski radovi za modne kuće kao što su Galliano i Dior.

Uspeh postiže solo projektima za koje se inspiriše velikim književnim delima. Tako tokom  karijere Sofrenović razvija svoje "poetsko telo" - zanimljiv konceptualni okvir u kojem se pokret odvija kao misaoni proces. Njegove predstave su pre koreografisani eseji nego plesna naracija. Svojim solo delima donosi nešto do tada  neviđeno na plesnoj sceni. Za Miloša solo nije forma usamljenosti, već mogućnost neposrednog dijaloga sa publikom.

Inspirisan delima pisaca Petera Handkea, Semjuela Beketa i Virdžinije Vulf 2009. godine kreira svoj prvi samostalni rad - Solo za tri vizije u kojem dostojanstvenim, smirenim, impresivnim pokretima istražuje svoje "poetsko telo". Sve to kroz minimalizam koji odražava introspektivna stanja, dijalog između unutrašnjeg i spoljašnjeg sveta realizujući neobična, duboko misaono plesno ostvareje.

Olivera i Miloš na snimanju

Iz toga nastaje impresivna trlogija Tri vizije u kojoj je središnji deo Solo za tri uma / Dijalog sa Marselom Prustom u 12 scena koji povezuje sećanje, monolog i pokret, kroz interpretaciju Prustovog dela U potrazi za izgubljenim vremenom čije citate na engleskom iz offa čita Miloševa majka Šila Sofrenović. Ona svojim glasom boji bezvremene Prustove misli i predstavi daje novi nivo značenja. Ovo delo izvodi na Dens Week Festivalu u Zagrebu, u Bitef teatru, na plesnom festivalu u Njujorku.

Olivera Milošević na snimanju u Beču

Trilogiju zaokružuje ostvarenjem Solo za dve vizije gde, u sada već razvijenoj originalno formi, vodi dijalog sa književnošću Miloša Crnjanskog i Lorensa Darela, sa dva poznata dela ("Roman o Londonu" Crnjanskogi "Aleksandrijski kvartet" Lorensa Darela) za glavne likove imaju dva grada iz čijih pozicija dva književna velikana, između ostalog, govore i o sopstvenoj izmeštenosti iz svojih postojbina i svim aspektima takvog življenja. Tako stvara sopstveni stil.

autor i urednik Olivera Milošević

snimatelj Milan Romanjuk

montažer Nikola Zagorac

režija Milica Mitrović