Džez velikani – Lennie Tristano

Studirao je muziku u Čikagu, a zatim stekao diplomu osnovnih i master studija, pre nego što se preselio u Njujork 1946. godine. Svirao je sa vodećim bi bap muzičarima i formirao sopstvene male bendove, koji su ubrzo pokazali neka od njegovih ranih interesovanja – kontrapunktičku interakciju instrumenata, harmonijsku fleksibilnost i ritmičku složenost. 

Tristano je bio inovativna i često kontroverzna figura u istoriji džeza, poznat po harmonskoj i ritmičkoj složenosti, „zamršenog“ stila koji karakterišu duge, linearne melodije, gust kontrapunkt i napredna harmonska fleksibilnost, što je njegovu muziku izdvajalo od konvencionalnog džeza njegovog vremena.

Njegov kvintet je 1949. godine snimio ono što se smatra jednim od prvih slobodnih grupnih improvizacija, uključujući pesme „Intuition“ i „Digression“, prethodeći širem fri džez pokretu za najmanje deceniju ranije.

Na svom albumu „Lennie Tristano“ iz 1956. godine, izazvao je kontroverzu koristeći presnimavanje i manipulaciju brzinom trake radi efekta na određenim numerama, što je u to vreme bilo nečuveno.

Tristano je bio veoma poštovan kao edukator, osnovao je sopstvenu džez školu 1950-tih. Bio je mentor posvećenom krugu muzičara, među kojima su najznačajniji saksofonisti Li Konic i Vorn Marš i gitarista Bili Bauer, koji su činili jezgro njegovog revolucionarnog seksteta. Njegova pedagoška metoda naglašavala je intenzivno treniranje sluha i razvoj melodije.

U velikoj meri se fokusirao na podučavanje i retko je snimao i nastupao kasnije u karijeri, što je doprinelo njegovom nedostatku komercijalnog priznanja u poređenju sa drugim kolegama savremenicima.

Muzičari i kritičari se razlikuju u svojim mišljenjima - neki opisuju njegovo sviranje kao hladno i sugerišu da su njegove inovacije imale mali uticaj; drugi navode da je bio most između bi bapa i kasnijih, slobodnijih oblika džeza i tvrde da je manje cenjen nego što bi trebalo jer ga je teško kategorisati, ali  i zato što je odlučio da se ne komercijalizuje.