Cool Jazz – Hampton Hawes

Iako je bio samouk, do tinejdžerskih godina već je svirao sa vodećim džez muzičarima na Zapadnoj obali, uključujući Dekstera Gordona, Vordela Greja, Arta Pepera, Šortija Rodžersa i Tedija Edvardsa. Njegov drugi profesionalni posao, sa 18 godina, bio je osam meseci sviranja sa kvintetom Hauarda Mekgija u klubu “Hi De Ho”, u grupi u kojoj je bio i Čarli Parker. Do kraja 1947. godine,  reputacija ga je dovela do studijskog snimanja, a među umetnicima iz ovih ranih studijskih datuma bili su Džordž L. „Hepi“ Džonson, Tedi Edvards, Soni Kris i Šorti Rodžers. Od 1948. do 1952. godine, sniman je uživo u nekoliko navrata u džez klubovima u oblasti Los Anđelesa, uključujući „The Haig“, „The Lighthouse“ i „The Surf Club“.

Nakon što je služio u američkoj vojsci u Japanu od 1952. do 1954. godine, formirao je svoj trio, sa basistom Redom Mičelom i bubnjarem Čakom Tompsonom. Tri snimljena materijala koje je ova grupa napravila 1955. godine za ”Contemporary Record”s smatraju se jednim od najboljih snimaka koji predstavljaju “West soast” džez, u to vreme. Sledeće godine, Hjuz je dodao gitaristu Džima Hola za album “All Night Session!” - tri snimka nastala tokom neprekidnog snimanja preko noći.

Nakon polugodišnje turneje po SAD, 1956. godine, osvojio je nagradu „Nova zvezda godine“ u časopisu “Down Beat” i „Dolazak godine“ u časopisu “Metronome”. Sledeće godine je snimao u Njujorku sa Čarlsom Mingusom na albumu “Mingus Three“.

Boreći se dugi niz godina sa zavisnošću od heroina, postao meta federalne tajne operacije u Los Anđelesu, 1958. godine, pa je uhapšen i osuđen je na deset godina zatvora, da bi ga predsednik Džon Kenedi pomilovao 1963. godine. Nakon toga nastavio je da svira i snima.

Uticaji su mu došli iz više izvora, uključujući gospel muziku i spirituale koje je slušao u crkvi svog oca kao dete, i bugi-vugi klavir Erla Hejnsa. Međutim, njegov glavni izvor uticaja bio je njegov prijatelj Čarli Parker. Hjuzov stil sviranja razvio se početkom 1950-ih i uključio je „figure koje su koristili Parker i Bad Pauel (ali sa čistijom artikulacijom od Pauela), kao i fraze Oskara Pitersona, a kasnije i neke fraze Bila Evansa, muzika Neta Kinga Kola i  Monka;  sa impresivnim „ locked-hands“ stilom u kojem su gornje note uvek jasno „pevale“.  Takođe je pomogao u razvoju „double-note“ bluz figura i ritmički ubedljivog stila komponovanja koji će Horas Silver i drugi koristiti sredinom 1950-ih.  Njegova tehnika se odlikuje velikom lakoćom sa brzim „trčanjem“ i svestranom kontrolom dodira.

Hjuzova autobiografija, „Raise Up Off Me“,  napisana sa Donom Ašerom i objavljena 1974. godine, bacila je svetlo na njegovu zavisnost od heroina, bi bap pokret i njegova prijateljstva sa nekim od vodećih džez muzičara svog vremena, kao i ambivalentnom odnosu sa Čarlijem Parkerom. Osvojila je nagradu „ASCAP Deems Taylor“ za muzičko pisanje 1975. godine, a kritičar Gari Gidins, koji je napisao uvod knjige, nazvao je „Raise Up Off Me“ „velikim doprinosom literaturi džeza“.