Operski put Gaspara Spontinija. Od Pariza do Berlina

Nakon pada Napoleona, Spontini, koji je bio miljenik carice Žozefine i deo propagandne mašinerije Napoleonovog carstva, na kratko se povukao iz javnog života. Već 1817. godine ponovo je pobrao simpatije pariske publike, i to drugom verzijom opere Fernando Kortes, ili Osvajanje Meksika, kao i adaptacijom Salijerijeve opere Danaide, dok je operu-balet Bogovi suparnici postavio kao deo proslave kraljevskog venčanja restaurirane dinastije Burbona. Spontinijeva opera Olimpija, kojoj je kao literarni predložak poslužila istoimena Volterova drama, premijerno je izvedena 1819. godine i poslednje je ostvarenje ovog italijanskog kompozitora u žanru francuske lirske tragedije. U ovoj operi jasno prepoznajemo delo proisteklo sa scene pariske Opere – pre svega u načinu na koji je upotrebljen hor, te u raskošnoj orkestraciji, ali i u muzičko-scenskom patosu koji Spontini preuzima iz Glukovih ruku. Spontini, međutim, ostaje veran dramatskoj melodici koja je proizašla iz italijanskih operskih škola, kao i streto strukturi ansambla koji dinamiziraju muzičko-scenski tok. Njegova Olimpija naišla je na izrazito mlak prijem kod pariske publike, što je kompozitora učvrstilo u odluci da prihvati novo nameštenje u Berlinu. Spontini će se partituri Olimpije vratiti sedam godina kasnije, kada će napisati novi završni čin u kojem će odstupiti od Volterove drame i kreirati novi, srećni završetak opere.

Autor Srđan Atanasovski
Urednica Sanja Kunjadić