Muzej zvuka – Homer Herpol i njegovi savremenici

Rođen oko 1520. godine na samom severu Francuske, ovaj kompozitor, čije se ime pojavljuje i u latinskom obliku kao Homerus Herpolitanus, muziku je učio u Frajburgu, sa uglednim teoretičarem Hajnrihom Glareanusom. U to vreme se i zamonašio te preuzeo mesto kantora u crkvi Svetog Nikole u švajcarskom gradu Friburu. Godine 1567, napustio je ovu poziciju, ali okolnosti njegovog odlaska nisu najjasnije. Sa jedne strane, činjenica da je uprkos zavetu na celibat, živeo u vanbračnoj zajednici i imao decu svakako je izazvala reakciju vlasti, ali sa druge, postoje i svedočanstva njegovog sukoba sa nadređenim starešinom, te je moguće i to bio razlog Herpolovog povlačenja. Njegova sledeća stanica bila je katedrala u Konstancu, gde je radio kao kompozitor i horovođa, ali je 1573. godine oboleo od kuge i umro.

Najznačajnije delo Homera Herpola je zbirka od 54 moteta pod nazivom Novum et insigne opus musicum, koja je štampana 1565. godine i koja je u svoje vreme uživala veliku popularnost. U njoj su primetni uticaji Glareanusove teorije modalnosti, jer su dela organizovana u četiri grupe po 12 modusa, dok su sami moteti zasnovani na jednostavnoj deklamaciji u kombinaciji sa imitacionom i kanonskom tehnikom. Pored ove zbirke, značajni su Herpolovi Magnifikati, kojih je komponovao čak sedam, kao i Salve regina i Regina celi, koji su svi najverovatnije nastali u poznom periodu stvaralaštva, tokom boravka u Konstancu.

O ugledu ovog kompozitora svedoče brojna svedočastva savremenika, kao i poređenja sa savremenicima, pre svih sa Orlandom di Lasom. Herman Herpol se može smatrati jednim od najznačajnijh predstavnika ove generacije autora u južnoj Nemačkoj i Švajcarskoj, na čija dela je uticalo stvaralaštvo Žoskena de Prea.

Urednica emisije: Ivana Neimarević