Majstori baroka

Relativno malo podataka je ostalo o životu ovog italijanskog kompozitora i violiniste. Rođen je 1676. godine u Modeni, i pretpostavlja se da je deo svoje mladosti proveo u rodnom gradu. Prvi pronađeni zapisi o njegovoj muzičkoj aktivnosti datiraju iz poslednje decenije 17. veka, kada pronalazimo Montanarija u Rimu, kao istaknutog violinistu i člana orkestra kardinala Otobonija. Nakon toga, put ga vodi i u druge orkestre vodećih rimskih aristokratskih porodica, te se smatra da je uživao poštovanje kao jedan od renomiranih muzičara ovog grada.

Nakon smrti Arkanđela Korelija 1713. godine, koji je bio vodeći profesor violine u Rimu, Montanari je preuzeo tu ulogu, o čemu svedoče podaci da su kod njega učili studenti koji su kasnije postali veoma uspešni violinisti. Među njima su i Đuzepe Valentini i Johan Georg Pizendel, koji su potom svom profesoru posvetili dela. 

Do kraja svog života, ovaj muzičar je ostao u Rimu, i bio aktivan kao interpretator, pedagog i stvaralac. Iako je bio izrazito popularan u svoje vreme, Montanari, danas spada u grupu zaboravljenih baroknih majstora.

Jedan od razloga za to je i što je jako malo Montanarijeve muzike sačuvano do danas, a među njima su mahom sonate i koncerti za violinu. Emisija je posvećena Koncertima za violinu iz opusa 1 ovog autora, koji su publikovani 1730. godine u Amsterdamu, i za koje se danas smatra, nakon njihovog otkrića, „da su posebno originalna dela koja treba svrstati u red najboljih italijanskih koncerata čitavog baroknog perioda". Takođe, Montanarijev muzički stil muzikolozi opisuju kao izrazito distinktivan, „manje uglađen od Korelijevog, manje lepršav od Valentinijevog i manje sistematičan od Lokatelijevog, ali u isto vreme i najotvoreniji i najsvestraniji", što je evidentno čak i u tako malom broju sačuvanih dela. 

Autorka: Saša Tošković