Muzički svet Sebastijana de Albera

Malo je sačuvanih podataka o trideset četiri godine dugom životu ovog autora. Rođen 1722. u Navari, na severu Španije, Albero je kao predadolescent pevao u katedrali u Pamploni, a od 1748. godine radio je kao orguljaš na dvoru u Madridu. Alberove sonate su jednostavačne i po pravilu dvodelne, neretko sa izraženim folklornim elementima i igračkim karakterom. Sačuvane su dve rukopisne zbirke Alberovih sonata, i to jedna u Nacionalnoj biblioteci Marcijano u Veneciji i druga u biblioteci madridskog konzervatorijuma. Venecijanska zbirka od trideset sonata posebno je zanimljiva zbog efektne i odmerene upotrebe polifonije.

Ključnu ulogu u formiranju inventivne škole kompozitora-čembalista u Španiji sredinom 18. veka, u koju ubrajamo i Sebastijana de Albera, imao je Domeniko Skarlati, koji je u Madridu bio kapelmajstor u službi princeze Marije Barbare. Najveći deo od njegovih skoro šest stotina sonata za čembalo nastao je u Španiji, neretko upravo kao deo časova koje je imao sa princezom, a od 1746. i kraljicom Španije. Skarlati je u svoje sonate često integrisao elemente španskog folklora, a stručnjaci ističu upravo četvorogodišnji boravak u Andaluziji, odnosno Sevilji, kao ključan u ovom pogledu. Pored toga, Skarlati je u ovom periodu počeo da grupiše sonate u muzički artikulisane sledove od dve ili tri u istom ili istoimenom tonalitetu, nudeći na taj način svojevrsni prelazni oblik ka višestavačnoj kompoziciji. Nije poznato da li je direktno sarađivao sa Alberom, koji je takođe radio na španskom dvoru, ali je kod Albera jasan uticaj Skarlatijevog čembalističkog opusa, koji je u tom periodu bio najvećim delom u rukopisu, te se može pretpostaviti da su dvojica kompozitora ostvarila neki vid kooperacije.

Autor Srđan Atanasovski
Urednica Sanja Kunjadić