Gramofonija – Simfonije Jozefa Hajdna

Za Eugena Johuma su pedesete godine bile period vrlo živih diskografskih aktivnosti, s obzirom na to da je počevši od 1951. objavljivao po nekoliko albuma godišnje, najčešće pod etiketom Dojče gramofona, uz nekoliko Filipsovih i Dekinih izdanja. Pored toga što je rukovodio radijskim orkestrom u Minhenu, Johum je često gostovao u Holandiji i Bajrojtu, mada je tadašnju pažnju javnosti skrenuo upravo izuzetnim snimcima Mocartovih, Betovenovih i Bramsovih simfonija sa Berlinskom filharmonijom. Početkom 1958. godine je postigao zapažen uspeh sa svojim matičnim orkestrom na pločama sa muzikom Vagnera, Šuberta i Bruknera, dok se kasnije iste godine okrenuo delima starih majstora, objavljujući dve ploče sa delima Mocarta i album sa Hajdnovim simfonijama koji ćemo večeras emitovati. Ukupno, tokom ove godine Johum je objavio četrnaest ploča, što je jedna od diskografski najproduktivnijih godina u njegovoj gotovo pola veka dugoj karijeri.  

Značajno je pomenuti da je stereo reizdanje ove ploče iz 1967. godine dobilo Gran pri za disk, dok je Deka u Sjedinjenim Američkim Državama snimke distribuirala pod svojom zlatnom etiketom. Upravo iste godine u kojoj su zabeležni Hajdnovi snimci, objavljena je i promo ploča sa Šubertovom velikom simfonijom kao vid skretanja pažnje američke publike na Johuma i njegov orkestar, koji će tada započeti svoje prvo gostovanje van evropskog kontinenta.

Autor Milan Milojković
Urednica Sanja Kunjadić