Poezija i revolucija – hoće li lepota spasiti svet?

U julu ove godine Nemanja Karović, filolog, srbista i asistent na Učiteljskom fakultetu dobio je nagradu „Gavrilo Princip“ za svoju doktorsku disertaciju pod nazivom „Poezija i poetika treće generacije srpskog posleratnog modernizma“, posvećenu iscrpnoj komparativnoj analizi pesničke zaostavštine Ljubomira Simovića, Matije Bećkovića i Branislava Petrovića. Iako je disertacija sama po sebi zanimljiva, budući da na primeru stvaralaštva trojice pesnika prati kategorijalne lomove u srpskoj književnosti između Drugog svetskog rata i Jugoslovenskih ratova, na metanivou je pažnje vredna činjenica da je nagradom koja nosi ime jednog revolucionara ovenčano teorijsko delo koje se bavi poezijom. I to ne bilo kog revolucionara – revolucionara čiji stihovi dan-danas pokreću srpski narod na političko pregalaštvo.

Poezija se može posmatrati kao kvintesencija duha vremena i destilat istorijskih tokova unutar kojih nastaje, samim tim često kao preciznije svedočanstvo epohe od istorijskih traktata koji tumače neki period. U turbulentnom XX veku, nacionalni projekti, ideološka lutanja i traganja za smislom iskazivana su u stihovima koji su epohalna kretanja nekada pratili, a nekada – pokretali. U tom smislu se i poezija srpskih posleratnih pesnika može posmatrati kao komentar, ali i kao putokaz.

Koje je bilo mesto poezije u srpskoj kulturi za vreme njenih najvećih (revolucionarnih) uzleta, a koje je danas; da li je poezija pokretač ili muzička pratnja povesnih kretanja, i koliko mesta za poeziju i lepotu ima u današnjoj grozničavoj, virtualnoj stvarnosti društvenih mreža – razgovaraćemo sa Nemanjom Karovićem.

Autor emisije: Nikola Tanasić