Zdravko Joksimović „Crtež, pastel, objekat, skulptura", Galerija B2

Ali, kako i sam naslov izložbe sugeriše, pristup tim „slikama" jeste skulptorski, eksperimentišući s datostima dvodimenzionalnog prostora, strukturom papirne podloge, odnosima linije, površine, boje i intenziteta gestulanosti kao važnog kompozicionog kvalitativnog faktora. Vraćajući se ovim tehnikama posle tri decenije, umetnik započinje novu seriju radova koja sa jedne strane predstavlja nastavak njegove višedecenijske skulptorske prakse naročito prisutne u kontinuiranim potragama za izražajnim vrednostima materijala, ispitivanjem njihovih fizičkih i vizuelnih svojstava, transformativnih potencijala i atributivnih moći.

Materijale s kojima je počeo svoju skulptorsku karijeru, drvo, glinu, metal Joksimović je vremenom zamenio nestandardnim umetničkim materijalima iz različitih industrijskih sfera (klingerit, tekstolit, pertinaks, grafitna tabla, sintetička koža) koji su sopstvenim odlikama zahtevali i drugačije pristupe u tretmanima, pripremi, obradi i finalnoj montaži. „Joksimoviću je to ponudilo splet mogućnosti za intervenisanje uljanim pastelima i akrilikom na već postojećim bojenim površinama pažljivo izabranih materijala, za navigaciju kroz otvoren proces interakcije suptilnih pigmenata sa (ne)savitljivošću i propustljivošću sintetičkih podloga, sa granicama mašinski i ručno obradivog, sa neizvesnošću spojeva vizuelnog i taktilnog.

Diktiran tim tokovima Joksimović specifičan slikarsko-skulptorski zahvat neretko dodatno elaborira tankim linijama materijala jakog kolorističkog intenziteta koje aplicira na površinu ili koje izviruju i isijavaju iz gustine slojeva, pregiba, mesta suptilno tenzičnih susreta bojenih situacija unoseći novu destabilišuću perspektivu u naše pokušaje da prodremo ili naslutimo sadržaje prizora", zapisao je u predgovoru kataloga istoričar umetnosti Mića Karić, kustos MSU.

Ova izložba poslužiće kao povod da sa Zdravkom Joksimovićem, jednim od vrhunskih srpskih umetnika razgovaramo o njegovoj veoma uspešnoj karijeri.

Zdravko Joksimović je, zajedno sa Dobrivojem Batom Krgovićem, Srđanom Apostolovićem, Gabrielom Glidom i Dušanom Petrovićem, jedan od protagonista tzv. Nove beogradske skulpture, koja je tokom osamdesetih godina imala prethodnicu kroz određene skulptorske i slikarske prakse (Mrđan Bajić, Darija Kačić, Veljko Lalić, grupe Žestoki, Alter Imago), odnosno već registrovane aktuelne transformacije jezičkih i medijskih karakteristika u likovnoj/vizuelnoj umetnosti. Postojana, više kroz individualne poetike a manje kroz objedinjujući estetski program, lokalna skulptorska produkcija ostvaruje autentične domete u kontekstu opštih kretanja na tadašnjoj domaćoj umetničkoj sceni, nastojeći da u pomenutom periodu i u okviru globalnih dešavanja pronađe svoj način rada i sopstveni iskaz u promišljanju plastičkih koncepata, izražajnosti materijala, primeni tradicionalnih ili savremenih tehnoloških procesa, ekstenziviranju repertoara motivskih, tematskih i narativnih sadržaja.

Urednik i voditelj Znakova: Sava Ristović.