Rajko Popivoda „U lavirintu", Galerija B2

U svom skulptorskom radu on se slobodno kretao u širokom polju između figurativnog, asocijativnog i apstraktnog, neretko reciklirajući i rekontekstualizujući vlastita ostvarenja, često ponavljajući pojedine elemente kao što su: kavez, lavirint, šiljci, rukohvati, pakovanja i stiskanja. Vodeći se načelom da je forma primarni izraz u skulpturi, da je definiše i da proizvodi kontekste, a vodeći računa i o likovnim aspektima, Popivoda se upuštao u veoma raznovrsne eksperimente, ponavljajući isti pristup različitim temama, i viceversa, jednu temu je razrađivao kroz različita tehnička načela.

Aktuelnom izložbom „U lavirintu", u Galeriji B2, Popivoda svoju staru temu, lavirinta, a uz pomoć, takođe poznatih strategija stiskanja, ispunjavanja i slojevitosti, nadgrađuje momentom ogledala (odraza), konkretizujući ideju da je savremeni čovek zarobljen u kavezu raznorodnih i ličnih i globalnih ograničenja i nesloboda. Teskoba, bezizlaz, nivoi različitih ograničenja stvorili su privid slobode. Dok je istina sasvim drugačija.

„Arhitektonski precizno, suprotstavljajući visoko estetizovanim formama, materijale i sadržaje koji sugerišu organsko, a koristeći specifičan humor i bizarne zahvate, Popivoda gradi jedinstvene memorijske kodove koji svedoče o stanju duha savremenog čoveka icivilizacije. Transparentnost tog kaveza čoveku pruža iluziju slobode i svemoći, istovremeno mu smanjujući ili ukidajući nelagodu klaustrofobije. Vešto uspostavljajući neočekivane odnose punog/praznog, vidljivog/nevidljivog, transparentnog/mutnog, bojenog/prozirnog, tamnog/svetlog, organskog/neorganskog, Popivoda zapravo stalno iznova postavlja jedno od ključnih skulptorskih pitanja - a to je odnos površine i unutrašnje mase, šta je spolja, a šta iznutra", zapisala je u predgovoru kataloga istoričarka umetnosti Danijela Purešević.

Urednik i voditelj Znakova: Sava Ristović.