Najstarije mumije na svetu možda potiču iz jugoistočne Azije i stare su 12.000 godina

Mumifikacija sprečava truljenje posmrtnih ostataka. Proces može da se odvija prirodno na mestima poput pustinje Atakama u Čileu ili močvarama Irske gde uslovi takvi da mogu da spreče raspadanje. Ljudi u različitim kulturama su takođe mumifikovali svoje pretke balsamovanjem kako bi im odali počast ili poslali njihove duše u zagrobni život.

Egipatske mumije su možda najpoznatije, ali južnoamerički narod Činčoro, koji je živeo u priobalnoj pustinji, razvio je tehnike mumifikacije pre oko 7.000 godina, a ti postupci su uključivali uklanjanje unutrašnjih organa i mozga pre nego što bi tela ostala u pustinji da se osuše.

Upotreba smola i drugih supstanci za balsamovanje kod Egipćana za mumifikaciju mrtvih pojavila pre oko 6.330 godina.

Nova studija objavljena u časopisu Proceedings of the National Academy of Sciences pomera tu vremensku liniju još unazad.

Istraživači su pronašli ljudske ostatke sahranjene u čučećim ili zgrčenom položaju sa tragovima posekotina i opekotina na više arheoloških lokaliteta širom Kine i Vijetnama, a u manjoj meri i na Filipinima, Laosu, Tajlandu, Maleziji i Indoneziji.

Daljim proučavanjem kostiju, naučnici su otkrili da su tela verovatno bila izložena toploti, što ukazuje da su lovačko-sakupljačke zajednice u tom području tela dimila na vatri i mumifikovali.

Praksa je „omogućivala ljudima da održavaju fizičke i duhovne veze sa svojim precima, premošćujući vreme i sećanje“, navodi autor studije Hirofumi Macumura sa Medicinskog univerziteta u Saporou u Japanu u imejlu upućenom Asosijejtid presu.

Istraživači navode da nepravilno ugljenisanje kostiju i pažljivo postavljanje uglavnom netaknutih skeleta ukazuju na to da su tela pokojnika polako zagrevana iznad vatre, što je omogućavalo isušivanje i mumifikovalo kože, pomažući da se skeleti ne raspadaju.

Laboratorijske tehnike za određivanje unutrašnje molekularne strukture kostiju, primenjene na 54 skeleta sa 11 lokaliteta, dale su dokaze o produženom zagrevanju na niskim temperaturama.

Metode datiranja koje su korišćene na mumijama još uvek sa sigurnošću ne mogu da potvrde da li su mumije dosledno dimljene na svim ovim lokacijama u jugoistočnoj Aziji, napomenula je stručnjak za ljudsku evoluciju Rita Pejroteo Stjerna sa Univerziteta u Upsali u Švedskoj, koja nije bila uključena u istraživanje.

Nalazi nude „važan doprinos proučavanju praistorijskih pogrebnih praksi“, ističe profesorka.

Inače praksa mumificiranja pokojnika uopšte nije stvar prošlosti. Čak i danas, autohtone zajednice u Australiji i Papui Novoj Gvineji dime i mumifikuju svoje mrtve, napominju naučnici.