Fascinantna istorija mumija u Muzeju čoveka u Parizu

Kulturni, naučni i etički aspekt mumificiranja u različitim civilizacijama u fokusu su postavke „Mumije“ pariskog Muzeja čoveka. Posetioci se do kraja maja mogu upoznati sa istorijom tehnika očuvanja tela u različitim krajevima sveta – od drevnog Egipta do Anda.

U Muzeju čoveka u Parizu postavka pod nazivom Mumije predstavlja devet mumificiranih tela. Istražuje se kulturni, naučni i etički aspekt mumificiranja u različitim civilizacijama. Predstavljene su tehnike mumificiranja, želja za večnošću i uloge muzeja u izlaganju ljudskih ostataka.

„Bavili smo se pitanjem smrti i mumijama, pokušali smo da nađemo način da ih izložimo uz dužno poštovanje. Fokus nam je bio na ličnostima koje su mumificirane, ko su one bile, šta su radile, ali i kako su završile u različitim institucijama i muzejima“, istakao je Paskal Selije, istraživač u francuskom Nacionalnom istraživačkom centru.

Većina eksponata – mumija, deo su postavke Muzeja čoveka, ali su prikazani i istorijski predmeti, arheološka arhiva i savremeni umetnički radovi nadahnuti tradicijama mumifikacije. Tu je i naučna analiza mumija, poput Devojčice iz Strazbura.

Teme koje postavka istražuje su naučni i kulturni aspekti. Među izloženim mumijama je i Čačapoja, muškarac iz Perua, otkrivena 1977. godine u jednom mauzoleju na Andima. Ona je bila nadahnuće za francuskog slikara Pola Gogena. Smatra se da je uticala na pravljenje slike Krik Edvarda Munka.

„Ova mumija je simbol naše zbirke, znak prepoznavanja našeg muzeja. Datira iz 12. veka nove ere, pripadala je civilizaciji Čačapoja. Impresivna je zbog svojih detalja“, objašnjava Paskal Selije.

U tom pariskom muzeju prati se fascinantna istorija mumija, a postavka kombinuje nauku i kulturu.

Od otkrića mumije nikada nisu prestajale da fasciniraju javnost. Bez obzira na to da li su arheološko blago ili čudovišta u filmovima dobro su poznate svima. Iako se najčešće dovode u vezu sa drevnim Egiptom i faraonima, egipatska civilizacija nije i jedina koja je koristila proces mumifikacije. Može se naći i u Latinskoj Americi i Evropi. Tehnike mumificiranja su se kroz istoriju menjale.

„U srednjem veku se za mumificiranje koristio melem i slične stvari, a savremena tehnika podrazumeva ubrizgavanje injekcije – zameni se krv tečnošću“, navodi Paskal Selije.

Neka tela su mumificirana u sedećem položaju a druga u ležećem. Nisu sva sačuvana kao naga – ima i odevenih ili prekrivenih.