Kraljevi svinga – Milt Hinton

Smatra se “dekanom” američkih džez basista, a njegova sviračka i „snimačka” karijera trajala je preko 60 godina, uglavnom u džezu, ali i u raznim drugim žanrovima, budući da je bio odličan  studijski muzičar. Takođe, bio je poznati fotograf, hvaljen zbog dokumentovanja američkog džeza tokom 20. veka.

Hinton je rođen u Viksburgu, u Misisipiju, u ekstremnom siromaštvu i ekstremnom rasizmu. Jednom je rekao da je jedno od najjasnijih sećanja iz njegovog detinjstva bilo kada je slučajno naišao na mesto linča, koji je  bio uobičajena pojava u to vreme.

Preselio se sa svojom širom porodicom u Čikago, 1919. godine, gde se prvi put susreo sa ekonomskom raznolikošću među Afroamerikancima, kao i sa obiljem muzike, bilo lično ili kroz “žive“ nastupe na radiju. Tokom ovog vremena prvi put je čuo koncerte Luja Armstronga, Djuka Elingtona, Flečera Hendersona, Erla Hajnsa, Edija Sauta i mnogih drugih.

Nakon što je završio srednju školu Vendel Filips, Hinton je dve godine pohađao “Krejn Junior Koledž”, tokom kojih je počeo da dobija redovan posao kao slobodni muzičar u Čikagu,  Njegov prvi stalni posao počeo je u proleće 1930. godine, svirajući tubu (a kasnije i kontrabas) u bendu pijaniste Tajnija Parhama. Nakon što je diplomirao na Krejn Junior Koledžu 1932. godine, pohađao je Nortvestern Univerzitet jedan semestar, a zatim je napustio školu da bi se profesionalno posvetio muzici, sa stalnim poslom od 1932. do 1935. godine u kvartetu sa violinistom Edijem Sautom, sa produženim boravcima u Kaliforniji, Čikagu i Detroitu. Sa ovom grupom je prvi put snimao na kontrabasu početkom 1933. godine.

Slavu je stekao tokom svog 15-godišnjeg sviranja sa orkestrom Keba Keloveja (1936–1951), gde je postao poznat po svojoj tehnici „slep basa“ (perkusivnog stila sviranja basa), i besprekornoj ritmičkoj preciznosti i poznavanja harmonije.

Pedesetih godina 20. veka postao je jedan od prvih afroameričkih muzičara koji su se probili na studijsku scenu Njujorka, radeći kao stalni muzičar za “CBS” i snimajući sa zvezdama poput Frenka Sinatre, Bili Holidej, Sema Kuka i Barbre Strejsend.

Nastupao je i snimao sa skoro svim značajnim ličnostima u džezu, uključujući Luja Armstronga, Kaunta Bejzija, Dizija Gilespija i Benija Gudmena.

Hinton je takođe bio i vrhunski fotograf koji je napravio više od 60.000 fotografija svojih kolega muzičara od 1930-ih do 1990-ih. Njegovi iskreni snimci pružaju jedinstven, insajderski pogled na istoriju džeza, dokumentujući život na putu, u studijima za snimanje i tokom ere “Džima Kroua” (rasne segregacije). Njegov rad je predstavljen u nekoliko knjiga, uključujući „Bas linija: Priče i fotografije Milta Hintona“.

U kasnijim godinama, predavao je džez na nekoliko institucija, uključujući “Hanter” i “Baruh” koledže, a Fond za stipendije „Milton Dž. Hinton” nastavlja da podržava mlade basiste i danas.

Dobio je brojna priznanja, uključujući „NEA Jazz Masters Fellowship 1993”. godine i više počasnih doktorata.