Džez velikani – Johnny Griffin

Studirao je muziku u srednjoj školi „DuSejbl“ u Čikagu kod Voltera Dajeta, počevši na klarinetu pre nego što je prešao na obou, a zatim na alt saksofon. Dok je još bio u srednjoj školi sa 15 godina, Grifin je svirao sa Ti-Bounom Vokerom u bendu koji je vodio Vokerov brat.

Grifin, koga su zvali „Mali džin“ , zbog svog niskog rasta i snažnog sviranja, započeo je karijeru sredinom 1940-ih, koja je trajala sve do njegovog odlaska.

Alt saksofon je i dalje bio njegov omiljeni instrument kada se pridružio velikom bendu Lajonela Hemptona, tri dana nakon što je završio srednju školu, ali ga je Hempton ohrabrio da svira tenor, svirajući zajedno sa Arnetom Kobom. Prvi put se pojavio na snimku u Los Anđelesu sa Hemptonovim bendom 1945. godine sa samo 17 godina.

Do sredine 1947. godine, Grifin i kolega iz benda Hemptona, Džo Moris, formirali su sekstet sastavljen od lokalnih muzičara, uključujući Džordža Frimena, u kom je ostao naredne dve godine. Njegovo sviranje se može čuti na ranim ritam i bluz snimcima za „Atlantik Rekords“. Do 1951. godine, Grifin je svirao bariton saksofon u R&B septetu koji je predvodio bivši član benda Arnet Kob.

Nakon povratka u Čikago posle dve godine službe u vojsci, Grifin je počeo da stiče reputaciju jednog od vodećih saksofonista u tom gradu. Pridružio se Art Blekijevom bendu „Jazz Messengers“ 1957. godine,  a njegovi snimci iz tog vremena uključuju album koji spaja „Messengers“ i Telonijusa Monka. Grifin je potom nasledio Džona Koltrejna kao član Monkovog kvarteta „Five Spot“.

Grifinov jedinstveni stil, zasnovan na zapanjujućoj tehnici, uključivao je ogroman kanon bi bap jezika. Bio je poznat po tome što je obilno citirao klasične, operske i druge muzičke oblike. Kao izvanredan svirač, često je bio podvrgnut „sešnima za rezanje“ (muzičkoj borbi između dva muzičara) u kojima je učestvovala legija tenora, kako u njegovom rodnom gradu Čikagu sa Henk Moblijem  i Džin Amonsom, tako i na turneji. Sićušan, bio je prepoznatljiv kao monden, luksuznih odela,  dobar biznismen i omiljeni bendlider među drugim muzičarima.

Grifin je bio vođa na svom prvom albumu „Blue Note, Introducing Johnny Griffin“, 1956. godine. Na snimku su takođe učestvovali Vinton Keli na klaviru, Kerli Rasel na basu i Maks Rouč na bubnjevima, a doneo je Grifinu veliko kritičko priznanje.

Na albumu „A Blowin' Session“ (1957) nastupili su Džon Koltrejn i Henk Mobli. Svirao je sa „Art Blakey's Jazz Messengers“ nekoliko meseci 1957. i u „Thelonious Monk Sextet and Quartet“ (1958). Tokom ovog perioda, snimio je set sa Klarkom Terijem na pesmi „Serenade to a Bus Seat“, u kojoj je nastupao ritam trio Vintona Kelija, Pola Čembersa i Filija Džoa Džounsa.

Preselio se u Francusku 1963. godine, a kasnije u Holandiju 1978. godine. Osim što se redovno pojavljivao pod svojim imenom u džez klubovima kao što je londonski „Roni Skot“, Grifin je postao saksofonista „prvog izbora“ za gostujuće američke muzičare koji su bili na turnejama po kontinentu tokom 1960-ih i 1970-ih.

Godine 1965. godine snimio je albume sa Vesom Montgomerijem, nakratko se ponovo pridružio Monkovim grupama (Oktet i Nonet) 1967. godine, a zatim je do 1969. godine bio deo „Big benda Keni Klark/ Frensi Boland“.

Grifin i Dejvis su se ponovo sreli 1970. godine i snimili album „Tough Tenors Again 'n' Again“ i ponovo sa Dizijem Gilespijem „Big 7“ na džez festivalu u Montreu. Krajem 1970-ih, Grifin je snimao sa Piterom Herbolchajmerom i njegovim Big bendom, u kojem su, između ostalih, bili i Net Aderli, Derek Votkins, Art Farmer, Slajd Hempton, Džigs Vigam, Herb Geler, Vilton Gejner, Sten Gec, Džeri Maligen, Rita Rejs, Džin „Tuts“ Tilemans, Nils-Hening Ersted Pedersen…

Takođe, snimao sa kvintetom Neata Aderlija 1978. godine, a iste godine Grifin i Dekster Gordon su se vratili u SAD i nastupali na festivalu „Eklips džez“ u En Arboru, pre nego što su snimili album „Uživo u Karnegi holu“.

Godine 1995. Grifinu je dodeljen počasni doktorat muzike „Muzičkog koledža Berkli“.