Đuzepe Verdi: Lujza Miler

Libreto za ovu tragičnu melodramu napisao je Salvatore Kamarano po motivima Šilerovog komada Spletka i ljubav, a delo je premijerno postavljeno u Napulju 8. decembra 1849. godine. Iako je ubrzo nestala sa repertoara, u dvadesetim godinama XX veka ponovo je zaživela na evropskim operskim pozornicama. Danas je, pored Nabuka, Ernanija i Magbeta, jedno od retkih Verdijevih dela napisanih pre 1850. godine koje se redovno izvodi. Zanimljivo je da je uvertira za Lujzu Miler jedinstvena u Verdijevom opusu. Napisana je u ce molu i ne sastoji se od smenjivanja tematskih celina. Naprotiv, ona je monotematska i bazira se na motivskom radu i harmonskim modulacijama. Verdi je u njoj nastojao da oponaša nemački, "simfonijski" stav, a ne da stvori uobičajenu italijansku potpuri formu, što govori da je kompozitor itekako bio u stanju da se služi i ovakavim muzičkim jezikom.

Jedan od ranih kritičara Verdija, Abramo Bazevi, smatrao je Lujzu Miler početkom Verdijeve "druge faze", u kojoj se više oslanjao na Donicetija, a manje na Rosinija i u kojoj je započeo značajnu transformaciju muzičke dramatrugije. Moderni muzikolozi su većinom zadržali ovo mišljenje, označavajući ovo Verdijeve opersko delo kao važan korak ka Rigoletu. Ipak, ako se uporedi Lujza Miler sa Magbetom, kojeg je Verdi dovršio dve godine pre, teško je uočiti veliki stilski zaokret, kao što je to jasno na primeru prve od njegovih opera inspirisanih Šekspirom. I pored toga, veliko interesovanje koje je Verdi posvetio lokalnoj boji, kao i psihološkom senčenju likova, izdvajaju ovo delo u dotadašnjem kompozitorovom opusu. U tom pogledu Lujza Miler je možda sličnija Trubaduru, po majstorskom i inovativnom korišćenju operskih konvencija i formi, posebno u velikom, potresnom, duetu poslednjeg stava.

Urednica Ksenija Stevanović