Majstori baroka

O ranom životu Georga Mufata, rođenog 1653. godine u gradu Mežev u Savoji, ne postoji mnogo preciznih podataka. Poznato je da je kao dete pokazivao veliki muzički talenat i da je između desete I šesnaeste godine boravio u Alzasu, a potom u Parizu, gde je učio kompoziciju kod Žan-Batista Lilija i svirao u njegovom ansamblu. Sledeći zapisi odvode nas nazad u Alzas, gde je Mufat studirao na jezuitskom koledžu, da bi nakon što je rat postao neizbežan, otišao u Beč, gde je završio školovanje. Na bečkom dvoru našao je pokrovitelja u caru Leopoldu Prvom, ali nikada nije dobio zvanično imenovanje. Potom ga je 1677. put najpre odveo u Prag, a naredne godine i u Salcburg, gde je preuzeo dužnost orguljaša i kamernog muzičara u službi salcburškog nadbiskupa, koju je obavljao sve do 1681. godine.

Početkom osamdesetih godina 17. veka, Mufat je otišao u Rim kako bi usavršio sviranje orgulja kod Bernarda Paskvinija, jednog od najvećih čembalista i orguljaša svog vremena u Evropi. Tamo je upoznao Arkanđela Korelija čija muzika je znatno uticala na njegovo kasnije stvaralaštvo. U jesen 1682. vratio se u Salcburg, i tu ostao sve do smrti nadbiskupa, pet godina kasnije. Nakon toga, Mufat odlazi u grad Pasau, gde je 1690. godine došao na poziciju kapelmajstora biskupskog dvora. Na ovom nameštenju ostao je sve do svoje smrti, 1704. godine.

Opus Georga Mufata obuhvataju najpre instrumentalna ostvarenja, namenjena različitim sastavima. Končerta grosa, koja predstavljamo u emisiji, verno predstavljaju pravi primer Mufatovog stila – sa svim karakteristikama i elementima koje je autor asimilovao na svojim putovanjima kroz Evropu. Upravo u Italiji, u rimskim književnim salonima u kojima su Koreli i Paskvini izvodili muziku, Mufat je dobio inspiraciju za komponovanje ovih ostvarenja.

Skoro sva muzika Georga Mufata sačuvana je u originalnim štampanim izdanjima, čiji višejezični predgovori pokazuju da je sebe smatrao „pionirom u prenošenju francuskih i italijanskih stilova direktno iz njihovih izvora u zemlje nemačkog govornog područja”. Njegov poseban doprinos ležao je upravo u detaljnim informacijama o Lilijevim i Korelijevim praksama koje je pružio nemačkim izvođačima. Tako je i u izdanju iz 1701. godine u kojem su sabrana ostvarenja koja predstavljamo u emisiji, Mufat napisao predgovor u kojem se može iščitati njegov odnos prema broju muzičara, koji je bio fleksibilan, ali i naznake koje govore o ispravnom načinu sviranja na instrumentu, od pulsa, ritma do načina na koji gudalo treba da se drži. Posebno je interesantan deo o instrumentaciji, jer u korpus instrumenata koje koristi Mufat uvodi i duvačke instrumente, što je bilo karakteristično za francuske autore, te se to može prepoznati kao zaostavština autorovih studija u Francuskoj. Ovo idejno rešenje pruža ovim kompozicijama novo bogatstvo zvuka.

Končerta grosa iz 1701. godine formalno se sastoje od niza stavova, od kojih su neki igračkog karaktera, po uzoru na Korelijeve crkvene i kamerne sonate. Veliku pažnju Mufat je posvećivao punoći zvuka basa kontinua, pa je tako i u izvođenju ansambla La Konkordanca, on realizovan kroz upotrebu čembala, harfe, violončela i violine, koji prate Mufatove sugestije iz predgovora ovog izdanja, ostvarujući željenu raznolikost i punoću zvuka.

Autorka emisije Saša Tošković