Gramofonija – Luiđi Kerubini: Rekvijem u ce-molu

Snimak je zabeležio legendarni snimatelj kompanije Melodija Severin Pazuhin sa čijim radom smo se više puta susretali u prethodnim emisijama. Ovaj snimak se može svrstati u grupu njegovih radova sa početka osamdesetih godina načinjenih na prenosnoj digitalnoj opremi kompanije Soni, koja je bila instalirana u Moskvi. Njih objedinjuje to što su objavljivani na vinilima sa omotima na kojima je najčešće samo stajala jedna reč “digitalno”, bez ikakvih drugih detalja o snimku, budući da je glavni cilj bio objavljivanje na digitalnom nosaču zvuka. Međutim, kako je Melodija kasnila sa proizvodnjom kompakt-diska, snimci su objavljivani samo na pločama sledeći već ustaljenu praksu oskudnih pratećih informacija na omotu. Tako nije bilo moguće saznati značajne informacije o poreklu i vrsti zvučnog zapisa iz samog izdanja, već su podaci postajali dostupni posredno, kroz napise u časopisima i monografijama. Kako u jednom od njih ističe kompozitor Anton Batagov koji je bio Pazuhinov učenik i asistent u periodu nastanka ove ploče, značaj snimatelja za krajnji zvučni ishod je veoma potcenjen, budući da je njegov mentor bio poznat kao autoritet u studiju koji je često uticao na kreativne odluke autora ili dirigenata, prilagođavajući ih uslovima snimanja i produkcije. Pazuhin je bio jedan od prvih Melodijinih snimatelja koji je ovladao digitalnom tehnologijom, te je imao prilike da sarađuje sa najčuvenijim muzičarima svog vremena, kao što je Roždestvenski. Njih dvojica su započela saradnju još ranih sedamdesetih godina i realizovali su više desetina ploča sa preteženo velikim vokalno-instrumentalnim ostvarenjima. Prvi digitalni snimci koje su objavili su bile Šostakovičeve Simfonije broj 9 i broj 11 1983. godine, a u narednih nekoliko godina će uslediti još osam zapisa nastalih na istoj opremi. Na prelasku iz osamdesetih u devedesete godine je Melodija objavila i po nekoliko reizdanja ovih ploča sa promenjenim omotima, ali je većina postala dostupna na kompakt-disku sa oznakom DDD tek nakon raspada SSSR-a.

Ploče iz serije posvećene interpretacijama članova hora i orkestra sovjetskog Ministarstva kulture predvođenih Roždestvenskim, objavljivane su upravo od 1983. godine i prvog digitalnog snimka koji je ovaj ansambl realizovao sa Pazuhinom. Njih odlikuje uniformni dizajn omota na kojem su se menjali pojedini detalji i boja, ali je forma ostajala ista za sve ploče. Iako najviše pažnje u seriji privlače digitalni snimci, u okviru nje je sredinom osamdesetih godina objavljen i određen broj analognih snimaka koje su takođe realizovali isti akteri. Ploče sa ovim karakterističnim omotom su prestale da se objavljuju 1986. godine, ali su snimci iz serije bili često deo raznih reizdanja, sve do danas. Iako se rani digitalni zapisi smatraju uglavnom manje kvalitetnim od savremenih, ploče iz ove edicije koje su postale antologijska izdanja poput zapisa koji emitujemo, svedoče o tome da je reč o tehnološkoj predrasudi, budući da se njihova popularnost do danas ne smanjuje.

Autor Milan Milojković
Urednica Sanja Kunjadić