Majstori baroka

Ovih devetnaest ostvarenja, objavljenih 1611. godine u Veneciji, zauzimaju fundamentalno mesto u Šicovoj karijeri. Okarakterisani kao „izvanredna kolekcija komada koji savršeno izražavaju muzički stil (epohe) dok neprestano bacaju iskre originalnosti“, ovi madrigali, kroz vešte muzičke ilustracije živopisnih tekstova, govore o raznim oblicima ljubavi - izgubljenoj, tragičnoj, ekstatičnoj i željenoj.

Rođen 1585. godine, Šic je smatran najvećim kompozitorom nemačkog govornog područja u 17. veku, i prvim, pre Johana Sebastijana Baha, koji je stekao međunarodni ugled. 

Njegov muzički talenat otkrio je grof Moric od Hesena i Kasela 1599. godine, kada je četrnaestogodišnji Šic pristupio horu. Grof mu je obezbedio široko opšte obrazovanje, i podržao ga kada je 1609. godine otišao u Veneciju, kako bi učio muziku kod Đovanija Gabrijelija. Nakon studija, Šic se vratio u Kasel, i kratko delovao kao orguljaš na dvoru, da bi se 1615. godine preselio u Drezden, gde je dobio nameštenje kapelmajstora na saksonskom dvoru. Tridesetih godina 17. veka, Šic je ponovo posetio Veneciju, gde je sada Klaudio Monteverdi bio vodeća muzička ličnost; te se smatra da je otišao kod njega kako bi usavršio svoje muzičko umeće. Nakon puta u Italiju, vratio se na dvor u Drezden, ali je bio primoran da ga napusti zbog epidemije kuge, kao i ozbiljnih previranja koja su bila posledica Tridesetogodišnjeg rata. Tako, od 1633. godine ovaj muzičar deluje kao kapelmajstor kraljevskog dvora u Kopenhagenu. Nakon toga, put ga još jednom vraća na drezdenski dvor, i tu i ostaje do kraja svog života - 1672. godine.

Opus ovog nemačkog baroknog stvaraoca bio je obiman, a primat u njegovom stvaralaštvu imala su dela koja su pripadala duhovnoj muzici po kojoj je i danas ostao upamćen. Nažalost, veliki broj njegovih ostvarenja vremenom je izgubljen. U ta dela spadaju svetovne pesme, prva nemačka opera pod nazivom Dafne, koja je izvedena 1627. godine, zatim kompozicije za venčanje Johana Georga II Saksonskog, kao i kompletan opus instrumentalnih dela u rukopisu.

Šicov muzički stil umnogome je bio pod uticajem italijanskih majstora - Gabrijelija i Monteverdija - i smatra se da je on jedan od autora koji su doneli nove muzičke ideje u Nemačku. U svojim delima ukrstio je elemente italijanske i nemačke tradicije, ali njegova muzika ostaje „izrazito individualna i nemačka po osećanju“. Koristio je razna muzička sredstva – ritmička, melodijska, harmonska, fakturna i strukturna – kako bi manipulisao tekstom i stvorio specifične muzičke efekte u cilju boljeg prenošenja poruke.