Majstori baroka – Đuzepe Valentini

Đuzepe Valentini je rođen 1681. godine u Firenci. Prvi zapisi o aktivnosti ovog violiniste i kompozitora bili su kada je stigao u Rim sa 11 godina, i postao član Muzičke kongregacije Svete Ćećilije, što je bilo od vitalne važnosti za bavljenje muzikom u ovom gradu. Narednih pet godina proveo je učeći kompoziciju kod Đovanija Bonončinija, a kao violinista aktivan je od 1694. godine. Valentini 1708. godine postaje stalni član ansambla koji je nastupao pri nekoliko rimskih crkava, pod pokroviteljstvom princa Ruspolija i kardinala Pjetra Otobonija. Đuzepe Valentini je, i kao interpretator i kao autor, bio cenjen u Rimu početkom XVIII veka. Tako je, 1710. dobio dva nameštenja – prvo kao violinista i kompozitor na dvoru princa Mikelanđela Kaetanija, a potom je nasledio Arkanđela Korelija na njegovom mestu u crkvi San Luiđi dei Frančezi. Njegove aktivnosti su se u godinama koje su usledile znatno povećale, te je od 1711. do 1726. bio prisutan i kao violinista u crkvi San Đakomo delji Spanjoli, zatim od 1720. do 1753. u crkvi San Đovani dei Fjorentini, a potom i kao kapelmajstor u crkvi San Marija Madalena od 1727. do 1750. godine. Pored svih ovih angažovanja, Valentini je bio i jedan od članova Arkadijske Akademije, što je bila velika čast koja je dodeljena tek nekolicini muzičara pre njega, i ukazuje na visoko poštovanje koje je uživao tokom života. Tačan datum Valentinijeve smrti nije poznat, ali u njegovom ličnom dosijeu u arhivi Akademije Svete Ćećilije stoji da je „preminuo u novembru 1753. godine”.

Iako je tokom svog života bio u senci Korelija, Vivaldija i Lokatelija, Valentinijev doprinos italijanskoj baroknoj muzici je vredan pažnje, a mnoga njegova dela su objavljena širom Evrope. Opus ovog autora sadrži opere, oratorijume i kantate, dok je njegov primarni fokus bio na instrumentalnim delima, konkretno sonatama i koncertima, sa kojima je postigao značajan uspeh. 

Autorka: Saša Tošković