Jozef Velfl i londonski pijanistički krug

Engleska prestonica bila je popularna destinacija za kompozitore kroz čitav 18. vek, pre svega zahvaljujući razvijenom sloju građanstva koji je kreirao sopstvene institucije ozbiljne muzike, a samim tim i brojna radna mesta za muzičare. Na prelazu iz 18. u 19. vek London se posebno izdvojio kao stecište evropskih pijanista, od kojih je nemali broj tražio sklonište od nestabilnosti izazvane Francuskom revolucijom i Napoleonovim ratovima. U sadejstvu sa engleskom graditeljskom školom klavira, ovo je bilo pogodno tlo za konstituisanje londonskog pijanističkog kruga, prepoznatljivog po idiosinkratičnim manirizmima, koji su se oslanjali na englesku mehaniku i klavir moćnog, punog zvuka i snažne rezonance.

Jozef Velfl dospeo je u London u maju 1805. godine, nakon što je napustio Beč, a u Parizu naišao na mlak prijem. Nasuprot tome, engleska publika iskazala je entuzijazam, kako prema njegovim kompozicijama, tako i prema virtuoznim nastupima koji su ubrzo postali česti u kalendaru muzičkih događaja širom Engleske.

Nemački pijanista aktivan u Londonu, Johan Baptist Kramer, jedan je od centralnih aktera londonske škole, kao i jedan od najpoznatijih pijanista svog doba uopšte. Rođen u muzičkoj porodici u Manhajmu, 24. februara 1771. godine, već sa tri godine se pridružio ocu u Londonu, a sa deset godina debitovao je kao pijanista. Njegov kompozicioni stil neretko se ocenjuje kao formalno konzervativan i utemeljen na Mocartovom nasleđu, ali prožet pijanističkim idiosinkratizmom na ekspresivnom planu. Solistički klavirski koncerti predstavljaju težište Kramerovog opusa, a objavio ih je ukupno devet, i to u periodu od 1795. do 1825. godine.

Autor: Srđan Atanasovski
Urednica: Sanja Kunjadić