Muzej zvuka – U Albionu

Razvoj muzike u Engleskoj tokom poznog Srednjeg veka imao je sasvim osobenu putanju, koja se razlikovala u odnosu na ostatak zapadne Evrope. Dok su na kontinentu bili dobro poznati i slavljeni kompozitori poput Gijoma de Mašoa i Frančeska Landinija u Engleskoj tog doba nije sačuvano ime niti jednog kompozitora. Međutim, to ne znači da na ostrvu nije cvetala muzička produkcija, već da su kompozitori ostajali anonimni, kao ponizne sluge umetnosti posvećene pre svega slavljenju Boga. Engleska polifonija se razvijala paralelnim tokom, negujući specifične kompozicione tehnike i manirizme nepoznate na kontinentu, sve do otpočinjanja Stogodišnjeg rata, kada je neposredno prisustvo Engleza na teritoriji Francuske, doprinelo snažnijoj razmeni međusobnih uticaja.

Jedna od najupečatljivijih karakteristika engleske muzike 14. veka bilo je korišćenje terci i seksti koje su u ostatku tadašnje Evrope bile smatrane disonantnim intervalima. Pored toga, koristili su i hromatiku na neočekivani način, tokom modulacija, što će na kontinentu početi da se pojavljuje tek krajem 14. veka. Sa druge strane, u delima engleskog repertoara, u ovom periodu počinju da se pojavljuju izoritmičke kompozicije, kao direktna posledica uticaja francuskog moteta. Kao najjasniji izraz francuskog uticaja, u Engleskoj počinju da se pojavljuju i dela komponovana u takozvanom stilu „ars subtilior", poznatom po kompleksnosti vokalnih deonica i rafinmanu izraza, koji se može čuti u kompoziciji „U Albionu, pored reke", po kojoj je ovaj album i dobio ime.

Urednica emisije: Ivana Neimarević