Majstori baroka

Rođen 1666. godine u Bolonji, ovaj italijanski kompozitor, interpretator i pesnik, pre početka svoje muzičke karijere pristupio je monaškom redu Servita. Ipak, dobio je dozvolu da napusti red i posveti se kompozitorskoj karijeri, posebno jer je Ariosti dobio nameštenje na dvoru vojvode od Mantove i Monferata. Sledeći zapis njegove aktivnosti zabeležen je 1692. godine kada je dobio titulu đakona, a ubrzo potom i mesto orguljaša u crkvi Svete Marije u svom rodnom gradu. 

Na poziv pruske kraljice, Ariostija je put dalje odveo na dvor u Berlin, gde je delovao kao kompozitor sve do 1703. godine. Uživajući veliku naklonost berlinske aristokratije, ovaj italijanski muzičar je tokom svog boravka napisao i učestvovao u stvaranju brojnih operskih dela namenjenih za dvorsko izvođenje. 

Nakon Berlina, Ariosti je boravio u Parizu, a potom i u Londonu, gde je, između ostalog, sa Georgom Fridrihom Hendlom i Đovanijem Bonončinijem bio rukovodilac Kraljevske muzičke akademije. U ovom gradu nastavlja da stvara sve do svoje smrti, 1729. godine. 

Opus Atilija Ariostija broji preko dvadeset opera, oratorijum "Pasija Isusa Hrista", kao i zbirku od šest kantata. Njegov omiljeni instrument je bio viola d'amore, pa je, pored ovih dela, napisao i Zbirku lekcija za violu d'amore koja sadrži šest didaktičkih ostvarenja, kao i petnaest sonata za ovaj instrument. Ove kompozicije su opstale zahvaljujući mladom studentu, a kasnije važnom kompozitoru muzike u Švedskoj, Johanu Helmihu Romanu, koji ih je pronašao u Londonu, prepisao i doneo sa sobom u Stokholm u drugoj deceniji 18. veka. Zbog toga, ova dela su postala poznata pod nazivom Stokholmske sonate, i smatra se da ona na pravi način reperezentuju Ariostijev duh, njegovu naklonost prema originalnim i neobičnim harmonijama i inventivnu upotrebu tišine.

Autorka: Saša Tošković